BEAUCE SHEEP DOG  

("BEAUCERON", "RED-STOCKING") 

BERGER DE BEAUCE

W przeciwieństwie do tego co się powszechnie uważa, owczarek Beauceron, zwany też Bas-Rouge, nie pochodzi z miasta Beauce, tak samo jak owczarek Briard nie pochodzi z Brie. Ich nazwy pojawiły się pod koniec XIX wieku w celu rozróżnienia tych 2 ras wywodzących się z tej samej grupy. Nazwa Le Brie została wybrana dla owczarka o długiej sierści a nazwa Le Beauce dla owczarka krótkowłosego.

Beauceron należy obecnie wg systematyki FCI do grupy  psów pasterskich, których to głównym zadaniem historycznie było pilnowanie i prowadzenie stad małych zwierząt, głównie owiec. W grupie psów pasterskich znajduje się około 40 różnych ras owczarków. Właściwie każdy kraj europejski ma swojego owczarka. Ze względu na różnorodność terenów i klimatu w Europie owczarki te niekiedy znacząco różnią się od siebie pod względem wyglądu, szaty, kolorystyki czy wielkości, np. kudłaty Bobtail od olbrzyma Komondora czy małego Corgi. Prowadzona rozmyślna selekcja osobnicza przez hodowców sprawiła, że owczarki różnią się od siebie także pod względem charakteru czy temperamentu.
Najbardziej popularnym owczarkiem w Europie już od lat 40-stych jest oczywiście Owczarek Niemiecki, ale owczarki belgijskie i szkockie również utrzymują się na czele peletonu.



Beauceron ma z innymi owczarkami europejskimi wspólne pochodzenie od typu psa - wilka. Badania wskazują na to, że został on udomowiony już przez starożytnego człowieka. Rozróżnienia między wersją długo-, a krótkowłosą owczarka dokonał miłośnik owczarka francuskiego Hrabia Rozier w 1809 roku.  Jednak pierwsze wzmianki o beauceronie jakiego znamy dzisiaj znajdujemy dopiero w raporcie z I wystawy kynologicznej zorganizowanej podczas Wystawy Światowej w Paryżu w 1863 roku. Jest to najstarszy dokument wspominający tą rasę. Pierwsze wzorce rozróżniające Briarda od Beaucerona zostały opublikowane przez profesora szkoły weterynaryjnej z Lyon - Cornevin'a. Kilka lat później został stworzony klub ras pasterskich, którego założycielem i pierwszym kierownikiem był Emmanuel Boulet.

Pierwszy Beauceron został wpisany w księdze rodowodowej w 1893 roku pod numerem 2339 i pod nazwą "Berger de la Chapelle". W 1896 roku ustalono i spisano oficjalnie rozróżnienie Owczarka z Brie od Owczarka z Beauce, a już w 1911 roku powstał Klub Przyjaciół Beaucerona, który dbał o rozwój tej rasy i o zachowanie wzorca. Tak jak większość ras, tak i beauceron stał się ofiarą I wojny światowej. Oddał wiele zasług ludziom pracując jako pies sanitariusz, pies patrolowy a także jako pies obronny. Niestety działalność Klubu na wiele lat zamarła, praktycznie do 1945 roku, kiedy to Klub wznowił działalność.

Beauceron nie dorasta zbyt szybko. Ma swój "charakterek" i silny temperament. Jest też naturalnie dominujący. Lepiej aby przyszły właściciel wiedział o tym ponieważ beauceron nie może mieć niepewnie zachowującego się pana. Jeśli właściciel jest na to nieprzygotowany może mieć spore problemy z poprawnym wychowaniem beaucerona. Do beaucerona - obojętnie czy psa czy suki - należy podchodzić poważnie i cały czas pokazywać mu swoją dominację nad nim (zabierać miskę kiedy je, zabawki gdy się nimi bawi). Konieczne jest także wczesne ustalenie hierarchii w stadzie (rodzinie), w którym znajduje się też beauceron. Niestety brak podległości psa jest nagminny w wielu domach i jest też najczęstszą przyczyną kłopotów z psem. Hierarchia musi być ustalona bardzo precyzyjnie i należy jej nauczyć psa jak najszybciej. Od pierwszych dni szczeniaka w naszym domu musi on uczyć się czego mu nie wolno.
Również prawidłowa i jak najwcześniejsza socjalizacja szczeniaka jest bardzo ważna dla jego edukacji. Już z 3 miesięcznym szczeniakiem należy dużo spacerować po mieście, tak aby zapoznał się z dźwiękami i hałasami jakie ono wytwarza. Place targowe, bazarki i wyjścia ze szkół to dobre miejsca aby nauczyć szczeniaka zachowania w dużej grupie ludzi i w hałasie jaki im towarzyszy.
Beauceron ze względu na swoje pasterskie pochodzenie pozostał psem wielkich przestrzeni, na których pozostawał tylko on, pasterz i jego stado owiec. To tłumaczy jego zachowanie wobec obcych. Beauceron pozostaje z obcymi na dystans i nie pozwala się łatwo dotknąć. Dlatego wczesna socjalizacja i poznanie jak największej ilości ludzi oraz innych zwierząt jest dla jego przyszłości tak ważne. Dobrze socjalizowany szczeniak szybko akceptuje wszelkie nowości i adaptuje się do nich. Nie straszne są mu wystrzały, huk i hałas.
Beauceron jest też psem o niezwykłych zdolnościach szybkiego uczenia. Szczeniak uczy się w kilka minut wykonywania podstawowych komend. Warto to wykorzystać i już od pierwszych dni spędzonych z nim powoli wprowadzać nowe ćwiczenia. Postęp w ćwiczeniach należy stopniować. Ćwiczenia powinny być krótkie, różnorodne i atrakcyjne aby szczeniak się nie nudził. Lepiej ćwiczyć często i krótko, niż rzadko i długo. Nauka to dla beaucerona świetna zabawa i nie należy go do niej zniechęcać poprzez długie i nudne zajęcia. Kiedy beauceron opanuje podstawy edukacji wówczas jego pan doceni jego ogromną wartość: przyjacielskość, wierność i odwagę. Tylko beauceron dobrze wychowany i dobrze ustawiony w hierarchii stada (rodziny) będzie totalnie przywiązany do swojej rodziny i swojego pana. Będzie on wówczas towarzyszem, na którego będziesz mógł zawsze liczyć. Beauceron jest psem solidnym, odważnym i zorientowanym na zadania. Źle znosi więc nudę i nie zraża się kiedy ma do wykonania trudne zadanie - wykona je gdyż lubi sprawiać przyjemność swemu panu.
Beauceron jest też perfekcyjnym stróżem. Pasterze i przewodnicy stad powierzali jego opiece stada oraz całe swoje domostwa. Nawet jeśli wydaje się, że beauceron nie jest szczególnie zainteresowany kimś obcym na swoim terenie, to lepiej nie wchodzić na jego terytorium nie będąc zaproszonym. Niejednokrotnie już jego wygląd, wielkość i siła wystarczą aby odstraszyć intruza.
Beauceron ma wielkie serce i tak jak wszystkie psy pasterskie jest przyzwyczajony do życia z ludźmi i w związku z tym potrzebuje obecności swojego pana. W rodzinie jest towarzyszem idealnym, jest czuły, uważny, posłuszny i grzeczny z natury. Uwielbia dzieci pod warunkiem, że są one delikatne a nie natarczywe. Potrafi być słodki i spokojny w stosunku do najmłodszych oraz jest świetnym kompanem w zabawach ze starszymi dziećmi.
Suka jest bardziej spokojna i delikatniejsza. Polecana jest głownie przyszłym właścicielom, którzy nigdy nie wychowywali owczarka. Jedynie w czasie cieczki suka może pokazać nam się ze złej strony i być rozdrażniona.
Pies jest uśpioną siłą. Bardzo szybko staje do gotowości. Jest równie żywotny ale nie tak delikatny jak suka. Późno dojrzewa i długo jest "dużym dzieckiem". Pies potrzebuje bardzo zrównoważonego przewodnika gdyż częściej niż suka próbuje przejąć władzę w stadzie. Jego przewodnik musi być więc bardzo stanowczy w ustaleniu i podtrzymaniu porządku hierarchii a wtedy uniknie kłopotów. Rozmiary i waga psa są większe od suki co czyni go trudniejszym w opanowaniu jeśli nie otrzymał solidnej edukacji jeszcze w wieku szczenięcym.
Należy podkreślić, że beauceron jako pies o dużym temperamencie i naturalnej dominacji nie jest rasą polecaną niedoświadczonym przewodnikom. Przed podjęciem decyzji o kupnie szczeniaka należy najpierw zdobyć trochę doświadczenia w układaniu innych mniej wymagających ras oraz zastanowić się nad własnym charakterem. Osoby z natury uległe i delikatne to z całą pewnością nieodpowiedni właściciele dla beaucerona.

Więcej informacji można znaleźć na stronach z działu Linki.